เคยมั๊ย? ที่อยากจะติดปีกบินหนีไปให้ไกล
1 ปี มันนานเกินไป อยากที่จะเก็บกระเป๋า จองตั๋วกลับบ้านซะเดี๋ยวนี้เลย

เสียงในหัวมันบอกให้สู้ทนต่อไป
แต่ในใจฉันมันพร่ำว่าไม่ไหวแล้ว... ไม่ไหว

มันเหนื่อย มันเบื่อ และท้อแท้กับสิ่งหลายๆอย่าง
ร่างกายและจิตใจมันล้าซะเหลือเกิน
เหมือนกำลังวิ่งไล่ตามในสิ่งที่มันอยู่ไกล
ยิ่งวิ่งก็ยิ่งเห็นว่าตัวเองอยู่รั้งท้ายคนอื่น เห็นแต่หลังคนอื่นวิ่งลิบไปไกล

วิ่งจนขาเจ็บ มันปวดมันระบมไปหมด

และมันเหมือนกับพายุที่มันกำลังถาโถมเข้ามาตรงหน้า ทุกๆอย่างมันดึงฉุดกระชากลากถูตัวฉันจนแทบไม่เหลือชิ้นดี
ทั้งๆที่เดินช้า แต่หลายๆคนตั้งความหวังกับเราไว้มากเหลือเกิน
ทำพลาดไปก็โดนกระหน่ำอยู่ซะตรงนั้น ต่อหน้าประชาชี
รายล้อมไปด้วยสายตาตำหนิ เหยียดหยาม เยาะเย้ย เวทนา

หัวใจฉันเหมือนถูกบีบอัดจนใกล้จะแตกเป็นเสี่ยงๆ
ทั้งเจ็บปวดและอาย อยากจะร้องไห้ออกมาก็ทำไมได้

คิดถึงบ้าน คิดถึงเตียงอุ่นๆ และอ้อมกอดของพ่อกับแม่ที่จะทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยเสมอ...

 

 

แต่ฉันก็ยังอยู่ตรงนี้

 

 

 

 

 

 

วันนี้ ตอน 10.20 น. ฉันน้ำตารื้นขณะมานั่งพิมพ์บันทึกนี้ในคอมพ์ ก่อนหน้านี้เริ่มเข้มแข็งขึ้นแล้วนะ แต่วันนี้มาเจอเรื่องกระทบเข้าหน่อย ใจเจ้ากรรมของฉันมันก็เริ่มเปาะบางอีกแล้ว
ช่วงนี้ฉันอ่อนแอซะจริงๆ จะว่าไป ก็ไม่มีช่วงไหนที่ฉันจะเปลี่ยนเป็นคนเข้มแข็งขึ้นมาจริงๆจังๆซะที ฉันล่ะก็เป็นซะอย่างนี้...
ฉันมันประเภทใส่ใจกับคำพูดหรือความรู้สึกของคนอื่นมันมากเกินไป ทั้งๆที่บางคนก็แค่คนที่ผ่านเข้ามาแล้วก็จะผ่านไป
อยากจะพูดคำว่า "ช่างแม่งสิ!" กับตัวเอง แต่ก็ทำไม่ได้ซะที  ถ้าทำได้ชีวิตคงง่ายกว่านี้ และคงมีความสุขกว่านี้เยอะ :-)
ขอโทษนะที่ช่วงนี้ไม่ได้มาเขียนอะไรเป็นเรื่องเป็นราว แล้วก็ไม่ได้มีเวลาแวะไปเยี่ยมเพื่อนๆครบทุกคน
ก็แค่ได้แวะมาทิ้งคำบ่นไว้เป็นครั้งคราว อย่าเพิ่งรำคาญไปซะก่อนล่ะ
ขอบคุณสำหรับการแวะเวียน และกำลังใจที่ให้มา รู้สึกดีขึ้นจริงๆนะ :-)
แล้วมีเวลาจะแวะไป